Psikoterapi sürecinde kullanılan yöntem ve teknikler kadar terapist ve danışan arasında kurulan ilişki de oldukça önem taşıyor. Hatta bazı araştırmalar terapötik ilişkinin iyi kurulmasının, kullanılan yöntemden daha önemli olduğunu gösteriyor. Yani terapist-danışan arasında kurulan bağın değişim süreci açısından önemi oldukça büyük.
Bir araştırma, terapi sürecinde danışanlarda görülen değişimin ne kadarının terapistin özelliklerine bağlı olduğunu inceledi. Helene A. Nissen-Lie öncülüğünde yapılan araştırmada danışanların gelişimlerinin, terapistlerine bağlı sebeplerden ne kadar etkilendiği ve terapistin kendi deneyimine yönelik algısının bu değişimde ne derece belirleyici olduğunu araştırdı.
Sonuçlar, danışanların süreç içindeki gelişimlerinin terapistin özelliklerinden etkilendiğini destekliyor. Bulgular incelendiğinde, terapistin mesleki kaygılarının yüksek olmasının danışanların gelişiminde olumlu etkiye sahip olduğu görülüyor. Araştırmacılar bu sonucun mesleki kaygıların terapistin daha fazla tetikte olmasını sağlamasından kaynaklanabileceğini söylüyor. Bir diğer sonuç ise yaşantısal problemleri kısmen daha yoğun olan danışanların, terapistin yoğun empatik teknikler kullanmadığı zaman daha olumlu sonuç elde ettikleri yönünde. Ancak daha hafif rahatsızlıklar ile çalışıldığında her iki tarza da maruz kalan danışanlar gelişim gösteriyorlar. Yani daha yoğun problem yaşayan danışanlar, beklenilenin tersine yoğun teknik kullanımından fayda görmüyor; hatta aşırı beceri kullanımı, danışan tarafından samimiyetsiz bulunabiliyor.
Bu araştırma doğal terapi ortamında alınan verileri kullanması ve terapistlerin becerileri ve kendilerine yönelik algılarının danışanlarda nasıl bir etki yaratabileceğini göstermesi açısından önem taşıyor. 1Nissen-Lie, H. A., Monsen, J. T., Ulleberg, P., & Ronnestad, M. H. (2013). Psychotherapists’ self-reports of their interpersonal functioning and difficulties in practice as predictors of patient outcome. Psychotherapy Research, 23, (1), 86-104.